//////

WYODRĘBNIENIE ZAINTERESOWAŃ

Można jednak wyodrębnić także zainteresowania o  jeszcze większej ogólności niż ogólne zainteresowania przed­miotowe – zainteresowania szerokie. Będą to zaintereso­wania określonymi dziedzinami nauki i życia, jak na przykład zainteresowania humanistyczne (historią, językiem polskim, językami obcymi, filozofią, psychologią itp.) obok zaintereso­wań naukami ścisłymi (matematyką, fizyką), naukami przy­rodniczymi, sztuką itp. Wśród zainteresowań szczegółowych -(specjalnych) może­my znaleźć z kolei zainteresowania o bardzo wąskim specja­listycznym zakresie, np. wśród zainteresowań geograficz­nych zainteresowanie wyprawą Krzysztofa Kolumba . Sześć układów cech (a —f) z tabeli zakresu treści zaintere­sowań możemy korelować z dziewięcioma układami cech (A — I) z tabeli siły zainteresowań w stosunku do różnych treści.

ZAINTERESOWANIA OGÓLNE I SZCZEGÓŁOWE

Trzecią charakterystyczną cechą zainteresowań obok ich kierunku (inaczej treści) i siły jest ich zakres. Możemy mówić o  zainteresowaniach ogólnych i szczegółowych. I tak może Ktoś interesować się w ogóle historią, ale może też interesować się tylko II wojną światową, albo bardziej wąsko – głównie powstaniem warszawskim, albo tylko udziałem harcerzy w po­wstaniu warszawskim. Treści zainteresowań dzieci i młodzieży szkolnej uwzględnia dwa stopnie ogólności zainteresowań: zainteresowania ogólne, np. geografią, fizyką, nistorią, oraz zainteresowania szczegółowe – specjalne (np. geografią fizyczną, mechaniką, historią starożytną). Związane są one z przyjętymi kategoriami przedmiotowymi treści zain­teresowań.

SIATKA OCEN

Byłyby zatem zainteresowania intrapersonalnie silne, przeciętne lub słabe, których nasilenie byłoby ustalone przez porównanie z innymi zainteresowania­mi danej jednostki, a obok nich należałoby uwzględnić zainte­resowania interpersonalnie silne, przeciętne bądź słabe, których z kolei nasilenie byłoby ustalone w wyniku porównań z zainteresowaniami o tej samej treści innych osób. Z tych wyróżnień powstanie siatka ocen, według których można kwalifikować zainteresowania z uwagi na siłę ich występowania.Można przeto charakteryzując kogoś powiedzieć, iż jego zainteresowania są na przykład bezwzględnie silne lub że sa silne intrapersonalnie, lecz słabe interpersonalnie Należy przypuszczać, że w stosunku do różnych treści wraz z oddziaływaniem wychowawczym i wiekiem mogą dokonywać się zmiany w występowaniu w grupach dziecięcych i młodzieżowych różnego typu zainteresowań określanych ze względu na ich siłę.

SZCZEGÓLNY TREND ROZWOJOWY

Świadczyć to może o   szczególnym trendzie rozwojowym, który warto w pracy wychowawczej wesprzeć i otoczyć opieką. Mogą to być na przykład wczesne zainteresowania problemami współczesne­go świata czy etyką. Dlatego też wśród zainteresowań silnych — przeciętnych słabych warto rozróżnić jeszcze: zainteresowania bez­względnie silne (bezwzględnie przeciętne, bezwzględnie słabe), gdzie występuje zgodność intra- i interpersonalnych zależności, oraz zainteresowania względnie silne (względnie przeciętne, względnie słabe). Wśród zainteresowań o względnej sile czy słabości trzeba byłoby ponadto określić dwa typy zainteresowań. Wyodręb­nienie tych dwu typów należałoby zacząć od tego, w jaki sposób określona jest ich siła.

STOSUNEK DO INNYCH ZAINTERESOWAŃ

Gdy nie tylko chodzi o to, by liczyc się z silnymi zainteresowaniami danej jednostki (porównanie intrapersonalne), ale także mieć przeświadczenie , ze — w zestawieniu z podobnie ukierunkowanymi zaintereso­waniami innych kandydatów do tego samego zawodu – są to zainteresowania wystarczająco silne, by wśród innych czyn ­ników rokować pozytywnie o decyzji zawodowej na nich opar- tej (porównanie interpersonalne). (Por. przykład na str. 49) Może też być jednak tak, że w stosunku do innych zaintere­sowań ucznia (zależność intrapersonalna) jakieś zaintereso­wanie uznamy ze względu na nasilenie zaciekawień z nim związanych za stosunkowo słabe, przeciętne, a tymczasem okazuje się, że na tle grupy wiekowej, do której uczeń należy (zaiezność interpersonalna), jest to zainteresowanie wystę­pujące u niego właśnie wyjątkowo silnie.